De eeuwige diarree van de Volkskrant: nu met queersantjes

Weer een zucht. Weer de Volkskrant.

Weer Pride. Weer een hartverwarmend verhaal over iemand die zijn identiteit heeft ontdekt en dat viert met… regenboogcroissants.

Henk Storm, 61, Amsterdamse patissier. Hij introduceerde vorig jaar tijdens Pride "queersantjes": croissants in regenboogkleuren. Dat veranderde, zo lezen we, zijn hele leven: de broodjes bleken volgens de krant "de sleutel tot de kast waar hij het grootste deel van zijn leven in zat" (bron). De Volkskrant besteedt er ruimte aan, want zichtbaarheid van queers, de kracht van kleine symbolen, en natuurlijk de podcast Culturele bagage, waarin Esma Linnemann onder anderen met Pablo Cabenda, de schrijver van het stuk, over World Pride praat, en waarin Storm wordt genoemd als voorbeeld van hoop in kleine dingen (bron).

Nederland is al decennia tolerant

Het is 2026. Nederland was in 2001 het eerste land ter wereld dat het huwelijk openstelde voor paren van gelijk geslacht (bron). Trouwen (bron), adopteren (bron), discriminatie op grond van homoseksuele gerichtheid verboden sinds 1994 (bron) – het zat er al lang in. En toch blijft de media-machine draaien alsof we nog in 1977 leven, toen in Amsterdam de allereerste homoprotestmars liep, tegen Anita Bryant (bron). Alleen is de vijand nu niet meer de conservatieve Amerikaanse zangeres, maar het gebrek aan voldoende regenboogproducten.

Van homobeweging naar ideologie

Genderkritisch gezien is dit precies het probleem. De oorspronkelijke homobeweging ging over seksuele gerichtheid: mannen die van mannen houden, vrouwen die van vrouwen houden. Biologische realiteit, privacy, gelijke behandeling. Dat is grotendeels bereikt. Wat er nu overheen is gekomen – "queer", genderidentiteit, de oneindige uitbreiding van het alfabet – is iets anders. Het is ideologie. Het is de overtuiging dat subjectieve gevoelens van "wie je bent" belangrijker zijn dan materiële werkelijkheid, en dat de hele samenleving permanent moet meedoen aan de viering ervan.

Een 61-jarige man die met regenboogcroissants uit de kast komt, is persoonlijk ontroerend. Niemand hoeft daar iets tegen te hebben. Maar dat een landelijke krant dit presenteert als nieuwswaardig cultureel moment, terwijl er over genderideologie, de medische transitie van jongeren, de gevolgen voor vrouwenrechten en sekse als biologische categorie harde vragen openliggen, vinden wij geen journalistiek. Dat is activisme met een abonnementstarief.

De doorlopende diarree

De "doorlopende diarree" is geen overdrijving. Elke Pride-periode, elke Pride-maand, elke WorldPride levert dezelfde stroom op: persoonlijke verhalen over identiteit, symbolen, zichtbaarheid, en de waarschuwing dat de druk op de queergemeenschap toeneemt (bron). Ondertussen is het aantal kinderen en jongeren dat bij het Amsterdamse genderteam wordt aangemeld sterk gestegen, en is de verhouding verschoven naar jongeren die bij de geboorte als meisje zijn geregistreerd (bron).

Een croissant is onschuldig. De verpakking niet.

Een croissant met streepjes is onschuldig. De ideologische verpakking eromheen niet. Door alles te "queeren" – van croissants tot taal, sport en onderwijs – wordt de discussie over sekse, biologie en de grenzen van identiteitspolitiek systematisch platgeslagen. Wie vraagt of een man die zich vrouw voelt daadwerkelijk een vrouw is, of of kinderen hormonen en operaties moeten krijgen op basis van een voorbijgaand gevoel, wordt al snel weggezet als iemand die "niet bij de tijd" is.

In het stuk over de queersantjes en in de podcastaflevering draait het om symbolen, zichtbaarheid en persoonlijke verhalen; de hardere vragen over de onderliggende ideologie komen in de aankondigingen niet voor. Dat is geen neutraliteit. Dat is selectieve blindheid.

De echte vragen

Henk Storm mag gerust zijn queersantjes bakken. Lekker zelfs, vermoedelijk. Maar laten we ophouden te doen alsof dit het grote culturele of morele gevecht van onze tijd is. De echte vragen – over biologische sekse, over de medische experimenten op minderjarigen, over de vrijheid om kritiek te leveren zonder gecanceld te worden – die worden niet beantwoord met regenboogdeeg. Die worden er niet makkelijker op als de media liever over croissants schrijven.