De eindeloze inclusieparade en haar averechts effect

Zichtbaarheid die averechts werkt

Decennia geleden was zichtbaarheid een strategische keuze. Homoseksuele mannen en vrouwen wilden laten zien dat ze bestaan, dat ze geen gevaar vormen, dat ze gewoon hun leven leiden. Roze in Blauw, eind jaren negentig mede opgericht door politieagent Ellie Lust, ontstond uit een concrete behoefte: de drempel zo laag mogelijk maken om discriminatie en geweld bij de politie te melden (bron). Dat had een helder, beperkt doel.

Wat we nu zien is iets anders. Een permanente, steeds uitbundigere parade van vlaggen, dragshows, corporate sponsors en media die elkaar overbieden in inclusiviteitsretoriek. Wij denken dat zo'n boodschap juist weerstand kan oproepen: wie nooit een probleem had met iemands privéleven, kan zich gaan ergeren aan de verplichte viering, de morele superioriteit en de suggestie dat wie niet meedoet, een probleem is. Dan dreigt de parade niet meer als emancipatie te worden gezien, maar als culturele dominantie. Dat is geen winst. Dat is een averechts effect.

Wij geven niet om je bed

Laten we het helder zeggen: de meeste mensen geven er geen zier om of jij in bed een pik of een kut prefereert. Volwassenen die instemmend met elkaar seks hebben, mogen dat doen. Discriminatie op grond van seksuele gerichtheid is in Nederland terecht verboden; artikel 1 van de Grondwet noemt die grond uitdrukkelijk (bron). Daar hoeft geen eindeloze media-campagne meer voor te lopen.

Het probleem zit in de letterbak die eraan is vastgeplakt. De LHB is uitgegroeid tot een steeds langer wordende reeks letters die steeds meer claims meeneemt: genderidentiteit als subjectieve waarheid, "affirmation" als enige ethische zorg, en chirurgische en hormonale interventies als medische oplossing voor psychisch leed. Dat is geen neutrale uitbreiding van rechten. Dat is een ideologische verschuiving.

De echte zorg: verminking als zorg, vooral bij jongeren

Precies daar zit de terechte zorg: bij jongeren. Volgens de Gezondheidsraad hebben de jongeren die zich de laatste jaren voor transgenderzorg aanmelden vaker bijkomende psychosociale problemen, zoals autisme, stemmingsproblemen of ADHD (bron). De Cass Review noemt de invloed van leeftijdsgenoten en media als een van de mogelijke verklaringen voor de stijging van het aantal verwijzingen, en ook als de meest omstreden (bron). De Gezondheidsraad schrijft dat leeftijdsgenoten en sociale media de vrijwilligheid van de keuze voor behandeling kunnen beïnvloeden (bron). In Nederland kunnen jongeren na diagnostiek puberteitsremmers krijgen, genderbevestigende hormonen in de regel vanaf 16 jaar en een borstamputatie vanaf 16 jaar na minimaal zes maanden testosteron (bron).

Het bewijs is zwak. De Gezondheidsraad noemt de bewijskracht voor de gevonden effecten laag tot zeer laag en schrijft dat de effecten op cognitie, vruchtbaarheid en de lange termijn nog onvoldoende onderzocht zijn (bron). Hoe vaak spijt voorkomt, valt volgens de raad niet vast te stellen, door de korte follow-up en de grote uitval in studies; bovendien melden sommigen die stoppen of spijt hebben dat niet bij hun zorgverlener (bron). Bij trans meisjes leidt puberteitsremming in de vroege puberteit in principe tot onvruchtbaarheid, tenzij zij langdurig stoppen met de remmers (bron). En de biologische realiteit blijft: een neovagina is geen vagina, een geamputeerde borst is geen mannelijke borstkas.

Wie medische stappen zet op zo'n smalle bewijsbasis, mag bijkomende problemen en onzekerheden niet wegpoetsen. De Gezondheidsraad wil zelf dat in de herziene Kwaliteitsstandaard wordt vastgelegd dat er aandacht moet blijven voor bijkomende gezondheidsproblemen (bron). Wie dat als vanzelfsprekende progressieve zorg presenteert, zonder die onzekerheid te noemen, doet geen recht aan wat het onderzoek laat zien.

Stop met de vermenging

Ellie Lust en Roze in Blauw hebben in het verleden nuttig werk gedaan voor mensen die vanwege hun geaardheid geweld of discriminatie ondervonden. Dat verdient respect. Maar de huidige vermenging van klassieke homo-emancipatie met genderideologie en de permanent opgeklopte zichtbaarheidsmachine ondermijnt juist de oorspronkelijke zaak.

Mensen die gewoon met rust gelaten willen worden, raken overspoeld door een beweging die eist dat iedereen meedoet aan een speelse ontkenning van biologie en een medisch experiment op minderjarigen.

Wij hoeven niet te vieren. Wij hoeven niet te paraderen. Wij hoeven niet te geloven dat een operatie iemand van geslacht verandert. Volwassenen mogen hun leven leiden. Kinderen en adolescenten verdienen bescherming tegen snelle, onomkeerbare keuzes. Dat onderscheid is geen haat. Dat is verantwoordelijkheid.