Nog meer zonde-retoriek, nu van de kansel

De feiten achter de framing

Jasmijn Dijkman is een volwassen man die relatief laat in transitie ging: als dertiger kwam hij uit de kast als trans vrouw, en sinds 2024 is hij predikant bij de Protestantse Wijkgemeente Osdorp-Sloten in Amsterdam (bron). Dat is zijn keuze. Volwassenen mogen hun lichaam verminken, hormonen slikken en een nieuwe sociale rol aannemen. Dat maakt hem echter geen vrouw. Sekse is binair, vastgelegd in de gameten en de chromosomen. Geen operatie, geen jurk, geen preekstoel verandert dat. Een man die zich vrouw noemt, blijft een man. Een man die predikant wordt, blijft een man die predikant is.

De media weigeren dit te zeggen. In plaats daarvan wordt de subjectieve identiteit als objectieve waarheid gepresenteerd. "Trans vrouw" wordt zonder aanhalingstekens geschreven, alsof het een biologische categorie is. Kritiek wordt weggezet als haat, exclusie of gebrek aan liefde. Zo wordt een ideologische claim beschermd met moreel kapitaal.

Religie als schild

Het is bijzonder dat dit verhaal in een christelijke context wordt geplaatst. De Bijbel spreekt over man en vrouw als scheppingsorde: "man en vrouw schiep Hij hen" (bron). En over het lichaam als tempel (bron). Genderideologie doet precies het tegenovergestelde: het scheidt de "identiteit" van het lichaam en verklaart het lichaam corrigeerbaar. Dat is geen christelijke verdieping. Dat is een moderne, therapeutische spiritualiteit die de traditionele antropologie overschrijft.

Het interview hoort bij een Trouw-reeks over de zeven hoofdzonden. Dijkman noemt de samenleving "van zonde doortrokken" in een gesprek over de erfzonde, en wijst daarbij op economisch onrecht, zoals kinderarbeid in de kobaltmijnen in Congo, en op racisme (bron). Critici van transitie noemt hij daarbij niet. Op de vraag naar christenen die het als zonde zien dat een trans persoon niet tevreden is met het lichaam dat hij van God kreeg, antwoordt hij: "Het is makkelijk praten voor mensen die dat niet hebben meegemaakt." Wie de scheppingsorde als maatstaf neemt, ziet daarin een omkering: het bezwaar tegen de breuk met het lichaam wordt afgedaan, de breuk zelf niet bevraagd.

Het patroon

Dit is geen geïsoleerd verhaal. Het verscheen op 30 juli 2026, in de zomer van WorldPride in Amsterdam, toen ook andere bladen LHBTI-verhalen brachten. Libelle sprak op 1 augustus met Ellie Lust, medeoprichter van het politienetwerk Roze in Blauw, over haar coming-out als vrouw die op vrouwen valt (bron). Het Trouw-interview volgt een bekend script: persoonlijk leed, transitie als bevrijding, en de samenleving die moet meebuigen.

De werkelijke discussie — over de lage tot zeer lage bewijskracht voor medische transgenderzorg bij jongeren, die ook de Gezondheidsraad vaststelt (bron), over social contagion onder jongeren, over het wissen van sekse in sport, gevangenissen en taal, over de medische experimenten op minderjarigen — wordt systematisch vermeden.

Volwassenen die hun eigen lichaam laten opereren, mogen dat doen. Dat is geen reden om de rest van de samenleving te dwingen tot taal, wetgeving en instituties die biologie ontkennen. En het is al helemaal geen reden om de kerk te gebruiken als platform voor die ontkenning.

Een krant die dit klakkeloos doorgeeft als diepzinnige tijdsgeest, doet geen journalistiek. Ze doet ideologische dienstverlening. De zonde zit niet in de weigering om mee te doen. De zonde zit in de systematische misleiding van lezers over wat een man en een vrouw is.